ยังมีที่แห่งหนึ่งที่มีฟ้าใสๆ สิ่งต่างๆรอบตัวที่ดูไม่วุ่นวาย

เย็นวันหนึ่ง ผมกลับเข้ามาในห้อง หลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน... เหนื่อย ท้อ แต่ก็ยังใช้ชีวิตปรกติเหมือนวันก่อนๆ

กลับมาถึงก็เปิดทีวี ไม่มีรายการอะไรน่าสนใจ เลยนอนซักพัก หลับไปประมาณสองชั่วโมง พอตื่นมา ไม่มีอะไรทำ เลยคิดจะหาหนังสือมาอ่านเล่น ระหว่างที่กำลังค้นหนังสือ ตาก็เหลือบไปเห็นมุมหนึ่งของชั้นหนังสือ ที่เวลาปรกติไม่เคยจะสนใจมัน เพราะมันเต็มไปด้วยหนังสือเรียนสมัยเก่าๆ ที่เลิกใช้แล้ว แต่ระหว่างหนังสือเรียนนั้น มันกลับมีสมุดเล่มนึง ที่คั่นอยู่ ยื่นออกมา... มันคือไดอารี่เล่มนึง ที่เป็นบันทึกความทรงจำระหว่างผมและเธอ

ผมหยิบมันขึ้นมาอ่าน ในแต่ละหน้า จะเป็นการเขียนสลับกัน ระหว่างผมและเธอ ลงวันที่ไว้อย่างชัดเจน... เมื่ออ่านผ่านไปเรื่อยๆ ภาพเก่าๆ สมัยเรียนมัธยม ผุดขึ้นมาในสมองผม ภาพวันที่เราไปนั่งติดฝนด้วยกันใต้ตึก ทำให้กลับบ้านไม่ได้, ภาพวันที่ผมไปยืนโทรศัพท์ที่ตู้สาธารณะ เพื่อจะโทรหาเธอ, ภาพวันลอยกระทง ที่เราไปลอยด้วยกัน... ใช่ครับ เธอเป็นแฟนคนแรกของผม เราคบกันด้วยใจที่บริสุทธิ์มากๆ ต่างคนต่างเป็นแฟนคนแรกของกันและกัน เธอมักจะโทรมาปลุกผมตอนเช้า เพื่อให้ผมตื่นไปโรงเรียนทัน ซึ่งเธอมักจะไปถึงโรงเรียนก่อนผมเสมอ และเธอจะคอยมองเวลาผมวิ่งไปเข้าแถวเคารพธงชาติ เพื่อที่เธอจะแน่ใจว่า วันนี้ผมมาโรงเรียนทัน ทุกๆเช้าหลังเคารพธงชาติ ผมจะเอาสมุดเล่มนึงไปให้เธอ และตอนเย็น ผมจะไปเอากลับมา เพื่อที่จะเขียนต่อ และส่งให้เธอคืนในวันรุ่งขึ้น... ซึงมันก็คือไดอารี่ที่ว่านี้นี่เอง เราทำกันอยู่อย่างนี้จนเป็นกิจวัตร ก่อนนอนคุยโทรศัพท์กันทุกคืน และบอกรักกันทุกวัน โลกของผมตอนนั้นเป็นสีชมพู เธอคือคนแรกที่ผมให้ความรัก แต่แล้ว เวลาก็ทำให้คนเราเปลี่ยนในที่สุด... ใช่ครับ เราเลิกกัน แต่ผมไม่ขอพูดถึงแล้วกันว่าทำไมเราจึงเลิกกัน หลังจากที่เราเลิกกัน ผมก็เอ็นติด ในคณะที่ผมใฝ่ฝัน ส่วนเธอ ก็ขึ้นชั้นมัธยมปลาย เราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก และสมุดเล่มนี้ก็ถูกเก็บไว้อย่างดี ไม่มีการเปิดขึ้นมาอ่านอีกเลย...

เมื่อผมอ่านจบ ความคิดแรกที่แว๊บเข้ามาในหัวคือ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนนะ ทำอะไรอยู่ เมื่อดูจากวันที่ในไดอารี่ เป็นเวลากว่า 6 ปีแล้ว ที่เราไม่ได้คุยกัน ผมพยายามหาเบอร์โทรของเธอ จนในที่สุดก็หาได้จากรุ่นน้องคนนึงที่สนิทกัน ผมรวบรวมความกล้าอยู่นาน และแล้ววันนี้ ผมก็โทรไปหาเธอ เราคุยกันประมาณ 30 นาที ถามสารทุกข์สุกดิบกัน และร่วมรำลึกความหลังกัน ก่อนที่เธอจะตัดบทสนทนาว่า "แค่นี้ก่อนนะพี่ แฟนโทรมา" ผมได้แต่อมยิ้ม และตอบกลับไปว่า "ได้จ๊ะ บ๊ายบาย"

มันเป็นความรู้สึกที่ดี หลังจากไม่ได้คุยกันมากว่า 6 ปี ผมไม่ได้ต้องการให้เธอกลับมา เพราะระหว่างเรา มันห่างไกลกันมาก แต่อย่างน้อยเธอก็จะยังอยู่ในความทรงจำสีจางๆของผมตลอดไป...

ใครคนหนึ่งคนนั้น
ในวันหนึ่งวันนั้น
เคยผูกพันธ์กันซะมากมาย
เพราะวันที่ห่างเหิน
มันก็เริ่มห่างหาย
เพียงแค่เพราะเราไม่เจอะกัน
ไม่เรียกร้องให้กลับมา
หรือว่าผลักไส
หรืออะไรทั้งนั้น
เก็บเอาไว้ในส่วนลึก
ซ่อนอยู่อย่างนั้น
รู้ว่ามันไม่ไปไหน
แม้กระทั่งตอนนี้
เค้ายังอยู่ตรงนี้
ในภาพทรงจำสีจางๆ
แม้ว่าจะเลือนหาย
คล้ายว่าจะเลือนลับ
บางอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนไป
ยังอยู่ในความทรงจำสีจางจาง...

มีนาคม 2548